एनर्जी स्टोरेज सिस्टमचे विविध प्रकार काय आहेत?

 

 

मी श्वेतपत्रिका आणि तपशील पत्रके वाचण्यात बरेच तास घालवले आहेतऊर्जा साठवण. आणि मी जे शोधून काढले ते येथे आहे: संपूर्ण लँडस्केप अधिक गोंधळलेले आणि अधिक मनोरंजक आहे जे बरेच लेख ते आवाज देतात.

प्रत्येकजण बॅटरीबद्दल बोलतो. पुरेसे-ते आता सर्वत्र आहेत. पण ऊर्जा साठवण? ते खूप मोठे संभाषण आहे. आम्ही पर्वतशिखरांवर बसलेल्या पाण्याच्या मोठ्या जलाशयांपासून ते व्हॅक्यूम चेंबरमध्ये धातूच्या कातण्यापर्यंत सर्व गोष्टींबद्दल बोलत आहोत. यापैकी काही तंत्रज्ञान तुमच्या-आजी-आजोबा लहान असल्यापासूनच आहेत. इतर बहुतेक प्रयोगशाळा आणि PowerPoint सादरीकरणांमध्ये अस्तित्वात आहेत.

मला तिथे काय आहे ते सांगू द्या.

जुना वर्कहॉर्स कोणीही बोलत नाही

पंप केलेले हायड्रो स्टोरेज. कंटाळवाणे वाटते, बरोबर? वेगवेगळ्या उंचीवरचे दोन जलाशय, काही टर्बाइन, वर-खाली वाहणारे पाणी. साधे भौतिकशास्त्र.

परंतु ही गोष्ट आहे-हे "कंटाळवाणे" तंत्रज्ञान जगभरातील सर्व ग्रिड-उर्जा संचयनापैकी अंदाजे ९५% हाताळते. पंचाण्णव-टक्के. जेव्हा लोक बॅटरी रसायनशास्त्रावर चर्चा करतात आणि लिथियम विरुद्ध सोडियम बद्दल वाद घालतात, तेव्हा पंप केलेले हायड्रो पार्श्वभूमीत त्याचे कार्य शांतपणे करते.

संकल्पना जवळजवळ लज्जास्पदपणे सोपी आहे. जेव्हा वीज स्वस्त असते (सामान्यतः रात्रीच्या वेळी, किंवा जेव्हा सूर्य तळपत असतो आणि सौर पॅनेल क्रँक करत असतात), तेव्हा तुम्ही एका जलाशयात पाणी उपसता. जेव्हा किमती वाढतात किंवा मागणी वाढते, तेव्हा तुम्ही ते पाणी टर्बाइनमधून खाली सोडता. कार्यक्षमता सुमारे ७०-८५% आहे, जी परिपूर्ण नाही, परंतु साठवण क्षमता प्रचंड आहे. आम्ही अशा सुविधांबद्दल बोलत आहोत ज्या गीगावॉट-तास ऊर्जा साठवू शकतात. मेगावाट नाही-तास. गिगावॉट-तास. लिथियम-आयनसह ते करण्याचा प्रयत्न करा.

अर्थात, एक झेल आहे. तुम्हाला भूगोल हवा आहे. आपल्याला दोन जलाशयांची आवश्यकता आहे. तुम्हाला योग्य उंचीचा फरक हवा आहे. आपण कॅन्ससमध्ये यापैकी एक नक्की तयार करू शकत नाही. केवळ पर्यावरणीय परवानगीसाठी अनेक वर्षे लागतात. आणि आगाऊ खर्च? खगोलशास्त्रीय. पण एकदा ते बांधले की, ही झाडे 50, 60, कधी कधी 80 वर्षे चालतात. व्हर्जिनियामधील बाथ काउंटी सुविधा 1985 पासून कार्यरत आहे आणि थांबण्याची चिन्हे दिसत नाहीत.

संकुचित हवा: भूमिगत दृष्टीकोन

 

कॉम्प्रेस्ड एअर एनर्जी स्टोरेज (CAES) हा हायड्रोचा विचित्र चुलत भाऊ पंप आहे. पाणी हलवण्याऐवजी, तुम्ही हवेला भूगर्भातील गुहा-मिठाचे घुमट, कमी झालेले नैसर्गिक वायू क्षेत्र, जलचर, जे काही भूवैज्ञानिक स्वरूप उपलब्ध असेल त्यात संकुचित करत आहात.

बंद-पीक अवर्समध्ये, इलेक्ट्रिक कॉम्प्रेसर या भूगर्भातील जागेत हवेला दाबाने ढकलतात ज्यामुळे तुमचे कान फक्त त्यांच्याबद्दल विचार करायला लावतात. जेव्हा तुम्हाला विजेची गरज असते, तेव्हा संकुचित हवा सोडली जाते, गरम होते (सामान्यतः नैसर्गिक वायूसह, जो-तसा-हिरवा भाग नसतो), आणि टर्बाइनमधून चालते.

सध्या फक्त दोन व्यावसायिक CAES प्लांट कार्यरत आहेत. दोन. एक जर्मनी मध्ये 1978 पासून चालू आहे आणि एक अलाबामा मध्ये 1991 पासून. तंत्रज्ञान स्पष्टपणे कार्य करते. परंतु भूवैज्ञानिक आवश्यकता कठोर आहेत आणि अर्थशास्त्र अनेक ठिकाणी पेन्सिल केलेले नाही. तरीही, संशोधक प्रगत आवृत्त्यांवर काम करत राहतात-डायबॅटिक सिस्टीम ज्या कॉम्प्रेशनमधून उष्णता कॅप्चर करतात आणि पुन्हा वापरतात, नैसर्गिक वायूची गरज दूर करतात. हे सध्या प्रामुख्याने पायलट प्रोजेक्ट्समध्ये अस्तित्वात आहेत.

फ्लायव्हील्स: शुद्ध यांत्रिक सौंदर्य

मी हे मान्य करेन- फ्लायव्हील्स माझे आवडते आहेत. रोटेशनल मोशन म्हणून ऊर्जा साठवण्याबद्दल काहीतरी मोहक आहे.

फ्लायव्हील सिस्टीम हे मूलत: व्हॅक्यूम चेंबरमध्ये फिरणारे जड रोटर असते, घर्षण कमी करण्यासाठी चुंबकीय बेअरिंगद्वारे निलंबित केले जाते. जेव्हा तुमच्याकडे जास्त वीज असते, तेव्हा मोटर्स फ्लायव्हील वेगाने फिरतात. जेव्हा तुम्हाला वीज परत हवी असते, तेव्हा ते फिरणारे वस्तुमान जनरेटर चालवते. भौतिकशास्त्र स्वच्छ, अंतर्ज्ञानी आहे.

फ्लायव्हील्स ज्या गोष्टींचा तिरस्कार करतात त्या गोष्टींवर उत्कृष्ट कामगिरी करतात: वेगवान चार्ज-डिस्चार्ज सायकल, त्यांच्या जीवनकाळात लाखो चक्रे, त्वरित प्रतिसाद वेळ मिलिसेकंदांमध्ये मोजला जातो. ते फ्रिक्वेंसी रेग्युलेशनसाठी योग्य आहेत-त्या लहान, सतत ऍडजस्टमेंटसाठी ग्रिडला 60 Hz (किंवा 50 Hz, तुम्ही कुठे राहता यावर अवलंबून) स्थिर राहण्यासाठी आवश्यक आहे.

ते काय चांगले नाहीत? दीर्घ काळासाठी ऊर्जा साठवणे. अगदी उत्तम चुंबकीय बियरिंग्ज आणि जवळपास-पूर्ण व्हॅक्यूम असतानाही, फ्लायव्हील्स कालांतराने घर्षणामुळे ऊर्जा गमावतात. एका दिवसासाठी एक बैठक सोडा आणि आपण आपल्या संग्रहित ऊर्जेचा महत्त्वपूर्ण भाग गमावला आहे. ते एका आठवड्यासाठी सोडा आणि, बरं, त्रास देऊ नका.

त्यामुळे फ्लायव्हील्स एक विशिष्ट स्थान व्यापतात: लहान-कालावधी, उच्च-पॉवर अनुप्रयोग. डेटा केंद्रे त्यांचा ब्रिज पॉवर म्हणून वापर करतात ज्या काही सेकंदांमध्ये डिझेल जनरेटरला किक इन करण्यासाठी लागतात. काही ट्रान्झिट सिस्टम फ्लायव्हील्समध्ये ब्रेकिंग ऊर्जा पुनर्प्राप्त करतात आणि काही सेकंदात ती तिसऱ्या रेल्वेवर परत सोडतात. नासाने त्यांच्यासोबत स्पेसक्राफ्टसाठी खेळ केला आहे.

बॅटरी: प्रत्येकजण खरोखर काळजी घेतो अशी श्रेणी

ठीक आहे, चला बॅटरीबद्दल बोलूया. अलिकडच्या वर्षांत इलेक्ट्रोकेमिकल पर्यायांचा स्फोट झाला आहे आणि प्रामाणिकपणे ते गोंधळात टाकणारे आहे.

लिथियम-आयनचांगल्या कारणास्तव संभाषणावर प्रभुत्व मिळवते. उच्च ऊर्जा घनता म्हणजे कमी जागेत जास्त साठवण. योग्य सायकल जीवन, विशेषत: नवीन रसायनांसह. 2010 पासून 90% घसरल्यासारखे खर्च- कमी झाले आहेत. तुमचा फोन, तुमचा लॅपटॉप, इलेक्ट्रिक वाहने आणि वाढत्या प्रमाणात, ग्रिड स्टोरेज हे सर्व लिथियम-आयनच्या भिन्नतेवर चालतात.

पण "लिथियम-आयन" ही एक गोष्ट नाही. हे एक कुटुंब आहे. लिथियम आयरन फॉस्फेट (LFP) चांगल्या सुरक्षिततेसाठी आणि दीर्घ आयुष्यासाठी काही ऊर्जा घनतेचा त्याग करते-कोबाल्ट नाही, जे नैतिक आणि आर्थिक दोन्ही दृष्टीने महत्त्वाचे आहे. चीनी निर्मात्यांनी LFP वर पूर्ण- केले, आणि आता ते घेत आहे. दरम्यान, निकेल-मँगनीज-कोबाल्ट (NMC) प्रति किलोग्रॅम अधिक ऊर्जा पॅक करते, जेव्हा तुम्ही इलेक्ट्रिक कारला योग्य श्रेणी देण्याचा प्रयत्न करत असता तेव्हा ते महत्त्वाचे असते.

लिथियम-आयनची गडद बाजू? थर्मल पळापळ. खराब झाल्यास, जास्त चार्ज झाल्यास किंवा फक्त दुर्दैवी असल्यास या बॅटरी प्रेक्षणीय पद्धतीने आग पकडू शकतात. उत्पादन ऊर्जा-केंद्रित आहे. लिथियम आणि कोबाल्टच्या पुरवठा साखळ्यांचे स्वतःचे नैतिक सामान असते. आणि पुनर्वापराच्या पायाभूत सुविधांमध्ये सुधारणा होत असताना, बहुतेक खर्च केलेल्या बॅटरी अजूनही लँडफिलमध्येच संपतात.

फ्लो बॅटरीपूर्णपणे भिन्न दृष्टीकोन घ्या. घन इलेक्ट्रोडमध्ये ऊर्जा साठवण्याऐवजी ते बाह्य टाक्यांमध्ये द्रव इलेक्ट्रोलाइट्स वापरतात. अधिक ऊर्जा क्षमता हवी आहे? फक्त मोठ्या टाक्या घ्या. शक्ती आणि उर्जा एकत्र केली जाते, जे संपूर्ण डिझाइन तत्वज्ञान बदलते.

व्हॅनेडियम रेडॉक्स फ्लो बॅटरी (VRFBs) ही सर्वात परिपक्व आवृत्ती आहे. ते व्यावहारिकदृष्ट्या कायमचे राहतात-आम्ही 15,000 ते 20,000 सायकल बोलत आहोत, कदाचित अधिक. खोल स्त्राव पासून कोणतेही र्हास नाही. इलेक्ट्रोलाइट झीज होत नाही; ते फक्त सेल स्टॅकमधून पुढे आणि मागे sloshes. पंचवीस-वर्षांत, तुम्ही इलेक्ट्रोलाइट काढून टाकू शकता, ते इतरत्र पाठवू शकता आणि ते वापरत राहू शकता.

पण फ्लो बॅटरी भारी आहेत. कमी ऊर्जेची घनता म्हणजे वाहने किंवा पोर्टेबल ऍप्लिकेशन्ससाठी त्यांना काहीच अर्थ नाही. व्हॅनेडियमही स्वस्त नाही. ग्रिड-स्केल स्टोरेजसाठी जेथे फूटप्रिंट काही फरक पडत नाही आणि दीर्घायुष्य महत्त्वाचे नाही? ते अधिकाधिक आकर्षक होत आहेत.

शिसे-ॲसिडमूळ रिचार्जेबल बॅटरी आहे, मुळात 1859 पासून बदललेली नाही. तुमची कार एक ने सुरू होते. ते स्वस्त आहेत, चांगले-समजले आहेत आणि 98% पुनर्वापर करण्यायोग्य आहेत. परंतु सायकलचे आयुष्य सामान्य आहे, उर्जेची घनता कमी आहे आणि ते भारी आहेत. ग्रिड ऍप्लिकेशन्ससाठी, ते मोठ्या प्रमाणात बदलले गेले आहेत, परंतु तरीही ते बॅकअप पॉवर सिस्टममध्ये वर्चस्व गाजवतात जेथे खर्च इतर सर्व गोष्टींपेक्षा जास्त महत्त्वाचा असतो.

सोडियम-आयननवोदित गांभीर्याने लक्ष देत आहे. सोडियम सर्वत्र आहे-अक्षरशः समुद्राच्या पाण्यात-त्यामुळे पुरवठा साखळीची चिंता मुळात नाहीशी होते. उत्पादन प्रक्रिया विद्यमान लिथियम-आयन फॅक्टरी उपकरणे पुन्हा वापरू शकते. कार्यप्रदर्शन अद्याप लिथियम-आयन स्तरावर नाही, परंतु ते अंतर वेगाने कमी करत आहे. CATL ने 2023 मध्ये मोठ्या प्रमाणावर उत्पादन सुरू केले. पाच वर्षांच्या आत, सोडियम-आयन स्थिर स्टोरेजसाठी गंभीर बाजारपेठेतील हिस्सा मिळवू शकेल.

मी उल्लेख करावानिकेल-कॅडमियम(अजूनही काही औद्योगिक अनुप्रयोगांमध्ये वापरला जातो, जरी कॅडमियम विषारी आहे आणि EU ने ते प्रतिबंधित केले आहे)निकेल-मेटल हायड्राइड(लिथियम जाण्यापूर्वी प्रियस लक्षात ठेवा?), आणिसोडियम-सल्फर(उच्च-तापमान प्रणाली ज्याला जपानी कंपन्यांनी 2000 च्या दशकात जोरात ढकलले). पण या टप्प्यावर मी फक्त त्यांची यादी करण्यासाठी गोष्टींची यादी करत आहे. व्यावहारिक वस्तुस्थिती अशी आहे की लिथियम-आयन आणि फ्लो बॅटरी या क्रिया आहेत, ज्यामध्ये सोडियम-आयन वेगाने तयार होत आहे.

थर्मल स्टोरेज: बॅटरी म्हणून उष्णता

येथे एक श्रेणी आहे ज्याकडे पुरेसे लक्ष दिले जात नाही: उष्णता (किंवा थंड) म्हणून ऊर्जा साठवणे.

वितळलेले मीठ साठवणएकाग्र सौर ऊर्जा प्रकल्प रात्री कसे काम करतात. मिरर सूर्यप्रकाश टॉवरवर केंद्रित करतात, वितळलेले मीठ 500-600 डिग्री पर्यंत गरम करतात. ते मीठ उष्णतारोधक टाक्यांमध्ये साठवले जाते आणि जेव्हा तुम्हाला विजेची गरज असते तेव्हा तुम्ही ते वाफे तयार करण्यासाठी आणि टर्बाइन चालवण्यासाठी वापरता. स्पेनमधील जेमासोलर प्लांट सूर्यास्तानंतर 15 तास वीज निर्माण करू शकतो. नेवाडामधील क्रेसेंट ड्यून्स 10 तासांच्या पिढीसाठी पुरेशी उष्णता ठेवते.

वितळलेल्या मिठाची छान गोष्ट म्हणजे उष्णता साठवण स्वस्त आहे. बॅटरीपेक्षा प्रति kWh स्वस्त. नाही-छान गोष्ट म्हणजे राऊंड-ट्रिपची कार्यक्षमता-उष्णतेपासून वीज आणि परत या रूपांतरणात तुमचे बरेच नुकसान होते.

बर्फ साठवणवेळ-बदलण्याचे थर्मल समतुल्य आहे. जेव्हा वीज दर कमी असतात तेव्हा व्यावसायिक इमारती रात्रभर पाणी गोठवतात, नंतर त्या बर्फाचा वापर दुपारी वातानुकूलित करण्यासाठी करतात. हे ग्लॅमरस नाही, परंतु ते कार्य करते. डिस्ने वर्ल्ड ते वापरते. उष्ण हवामानात अनेक कार्यालयीन इमारती त्याचा वापर करतात. थंड मागणीसाठी तुम्ही बर्फाचा बॅटरी म्हणून वापर करत आहात.

नवीन संकल्पना देखील आहेत:कार्नोट बॅटरीजी वीज उष्णता म्हणून साठवते आणि उष्णता इंजिन, गरम पाण्याच्या टाक्या त्या वेळी-शिफ्ट इलेक्ट्रिक हीटिंग, संपूर्ण अतिपरिचित क्षेत्रासाठी हंगामी थर्मल स्टोरेज वापरून तिचे परत रूपांतर करते. थर्मल ब्रह्मांड आश्चर्यकारकपणे खोल आहे.

हायड्रोजन: वाइल्डकार्ड

हायड्रोजन एनर्जी स्टोरेजमध्ये उत्कट वकिल आणि कठोर टीकाकार आहेत आणि प्रामाणिकपणे, दोन्हीकडे वैध मुद्दे आहेत.

आवाहन सोपे आहे: पाण्याचे हायड्रोजन आणि ऑक्सिजन (इलेक्ट्रोलिसिस) मध्ये विभाजन करण्यासाठी अतिरिक्त अक्षय वीज वापरा. हायड्रोजन साठवा. जेव्हा तुम्हाला उर्जेची आवश्यकता असेल तेव्हा ते इंधन सेलद्वारे चालवा किंवा टर्बाइनमध्ये जाळून टाका. हायड्रोजन खूप दीर्घ कालावधीसाठी-आठवडे, महिने, अगदी ऋतूंसाठी मोठ्या प्रमाणात ऊर्जा साठवू शकतो.

टीका तितकीच सोपी आहे: फेरी- सहलीची कार्यक्षमता भयानक आहे. इलेक्ट्रोलिसिसमध्ये तुमचे 30% नुकसान होते. कम्प्रेशन किंवा द्रवीकरणामध्ये तुम्ही अधिक गमावता. तुम्ही परत वीजेवर रूपांतरित होऊन अधिक गमावाल. शेवट-ते-शेवटपर्यंत, तुम्हाला तुमच्या मूळ उर्जेपैकी 30-40% परत मिळू शकेल. लिथियम-आयनसाठी 85-90% शी तुलना करा.

मग हायड्रोजनचा अर्थ कधी होतो? जेव्हा तुम्हाला दीर्घ कालावधीसाठी खरोखरच मोठ्या प्रमाणात ऊर्जा साठवायची असते. जेव्हा तुम्ही औद्योगिक प्रक्रियांचे डिकार्बोनाइझ करत असाल ज्यांना उच्च उष्णता आवश्यक असते. जेव्हा आपल्याला ऊर्जा वाहक आवश्यक असेल जे लांब अंतरापर्यंत वाहून नेले जाऊ शकते. जेव्हा इतर पर्याय अक्षरशः काम करू शकत नाहीत.

जर्मनीने हायड्रोजनवर जोरदार पैज लावली आहे. तसेच जपानचे आहे. आशियामध्ये ग्रीन हायड्रोजन पाठवण्यासाठी ऑस्ट्रेलिया निर्यात पायाभूत सुविधा निर्माण करत आहे. ही पैज चुकते की नाही हे बॅटरी सुधारण्यापेक्षा वेगाने कमी होणाऱ्या खर्चावर अवलंबून असते-आणि बॅटरी वेगाने सुधारत आहेत.

अल्ट्रा-लहान-कालावधी सामग्री

सुपरकॅपेसिटरइलेक्ट्रोकेमिकली ऐवजी इलेक्ट्रोस्टॅटिकली ऊर्जा साठवा. ते जवळजवळ तात्काळ चार्ज आणि डिस्चार्ज करू शकतात, लाखो चक्रे हाताळू शकतात आणि हास्यास्पद उर्जा घनता प्रदान करू शकतात. ते जे करू शकत नाहीत ते जास्त ऊर्जा साठवतात. एका शिपिंग कंटेनरच्या आकाराची सुपरकॅपेसिटर बँक सूटकेसच्या आकाराच्या बॅटरी पॅकमध्ये ठेवू शकते.

त्यांचा गोड स्पॉट अल्ट्रा-शॉर्ट बर्स्ट आहे: ट्रान्झिट सिस्टीममध्ये पुनरुत्पादक ब्रेकिंग, नूतनीकरणयोग्य इंस्टॉलेशन्समध्ये स्मूथिंग पॉवर डिलिव्हरी, बॅटरी ताब्यात घेण्याआधी UPS ला आवश्यक असलेली वीज पुरवणे-सेकंद.

सुपरकंडक्टिंग चुंबकीय ऊर्जा साठवण(SMES) आणखी विलक्षण आहे. क्रायोजेनिक तापमानाला थंड झालेल्या सुपरकंडक्टिंग कॉइलने तयार केलेल्या चुंबकीय क्षेत्रात ऊर्जा साठवा. जवळचा-त्वरित प्रतिसाद, कोणतीही अधोगती नाही, मूलत: अनंत चक्र जीवन. परंतु सुपरकंडक्टिंग तापमान राखण्यासाठी लागणारा खर्च आणि अवघडपणामुळे विशिष्ट ऍप्लिकेशन्समध्ये SMES-सेमीकंडक्टर फॅब आणि इतर सुविधांसाठी पॉवर क्वालिटी राखली गेली आहे जेथे क्षणिक व्होल्टेज सॅगची किंमत लाखो आहे.

गुरुत्वाकर्षण स्टोरेज: नवीन जुनी कल्पना

आणखी एक श्रेणी नमूद करण्यासारखी आहे: गुरुत्वाकर्षणावर आधारित प्रणाली- ज्या हायड्रो पंप करत नाहीत.

एनर्जी व्हॉल्टक्रेन सिस्टीम तयार करते जे मोठ्या प्रमाणात काँक्रिट ब्लॉक्सचे स्टॅक आणि अनस्टॅक करते. जेव्हा ऊर्जा स्वस्त असेल तेव्हा ब्लॉक्स उचला, जेव्हा तुम्हाला विजेची गरज असेल तेव्हा ते जनरेटरद्वारे कमी करा. हे मूलत: पाण्याशिवाय पंप केलेले हायड्रो आहे.

इतर कंपन्या सोडलेल्या खाणींचा शोध घेत आहेत-शाफ्टच्या खाली वजन कमी करा, त्यांना परत वर करा. किंवा हेतूने-बांधलेले टॉवर. किंवा अगदी झुकलेल्या ट्रॅकवर खडकांनी भरलेल्या रेल्वेगाड्यांचा समावेश असलेल्या संकल्पना.

हे आर्थिकदृष्ट्या स्पर्धा करू शकतात की नाही यावर जूरी अद्याप बाहेर आहे. गुरुत्वाकर्षण संचयनाची उर्जा घनता स्वाभाविकपणे कमी आहे-अर्थपूर्ण ऊर्जा संचयित करण्यासाठी आपल्याला भरपूर वस्तुमान आणि उंचीची आवश्यकता आहे. परंतु समर्थकांचा असा युक्तिवाद आहे की स्वस्त सामग्री (काँक्रीट, रेव) आणि साधे यांत्रिकी वापरल्याने दीर्घकाळाच्या अनुप्रयोगांसाठी बॅटरी खर्चावर मात केली जाऊ शकते.

मग प्रत्यक्षात काय फरक पडतो?

आपण आतापर्यंत वाचले असल्यास, आपण कदाचित विचार करत असाल: कोणते तंत्रज्ञान जिंकते?

चुकीचा प्रश्न.

ऊर्जेची साठवण ही सर्व बाजारपेठ जिंकणारा-घेता-नाही. कालावधी, प्रतिसाद वेळ, स्थान, किंमत संरचना आणि अनुप्रयोग यावर आधारित भिन्न तंत्रज्ञान भिन्न कोनाड्यांमध्ये बसतात.

मिलिसेकंदांमध्ये वारंवारता नियमन आवश्यक आहे? फ्लायव्हील्स किंवा बॅटरी. सोलर प्लांटसाठी चार तासांचा बॅकअप हवा आहे का? लिथियम-आयन किंवा फ्लो बॅटरी. हंगामी नूतनीकरणीय अधिशेष स्थलांतरित करण्याची आवश्यकता आहे? भूगोलाने परवानगी दिल्यास कदाचित हायड्रोजन किंवा पंप केलेले हायड्रो. कमाल मागणी दरम्यान इमारत थंड करणे आवश्यक आहे? बर्फ साठवण.

भविष्यातील ग्रिड एकाच स्टोरेज तंत्रज्ञानावर चालणार नाही. यात झटपट प्रतिसादासाठी अनेक तंत्रज्ञान-सुपरकॅपेसिटर, मिनिटांपासून तासांपर्यंत बॅटरी, दैनंदिन सायकलिंगसाठी पंप केलेले हायड्रो, जास्त कालावधीसाठी हायड्रोजन किंवा थर्मल यांचा स्तर असेल. कालावधीच्या स्पेक्ट्रममधील प्रत्येक स्लॉट त्या विशिष्ट अनुप्रयोगासाठी सर्वोत्तम अर्थशास्त्र ऑफर करणाऱ्या कोणत्याही तंत्रज्ञानाद्वारे भरला जाईल.

रोमांचक भाग असा आहे की यापैकी जवळजवळ सर्व श्रेणींमध्ये खर्च कमी होत आहेत. लिथियम-आयन बॅटरीची किंमत वाढली आहे. इलेक्ट्रोलायझर्स समान शिक्षण वक्र अनुसरण करीत आहेत. फ्लो बॅटरीचे उत्पादन वाढत आहे. पंप केलेल्या हायड्रोमध्ये देखील बंद-लूप सिस्टीम आणि भूमिगत जलाशयांसह नावीन्य दिसून येत आहे.

दहा वर्षांपूर्वी, यापैकी काहीही आर्थिकदृष्ट्या व्यवहार्य दिसत नव्हते. आता? संचयन हा ऊर्जा क्षेत्राचा सर्वात जलद-वाढणारा विभाग आहे.